Europese erfgoeddagen - Kerk van de Notre Dame

Het gebouw, dat in de 17e eeuw werd verbouwd, heeft niettemin enkele elementen behouden van het oorspronkelijke bouwwerk, waarvan de bouw in de 15e eeuw aan de voet van de heuvel Saint-Sigismond werd voltooid, met name de accoladebogen boven de zij-ingang. Het hoofdportaal van grijs marmer, afkomstig uit de nabijgelegen steengroeve van Villette, is rechtstreeks geïnspireerd op de principes die François Cuenot in 1660 in zijn architectuurboek uiteenzette.
De trompe-l’œil-schilderingen op de gewelven werden halverwege de 19e eeuw in opdracht gegeven aan drie broers: Alexandre, Auguste en Antoine Artari, kunstenaars afkomstig uit Valsésia, in Piemonte. Ze stellen de vier grote profeten uit het Oude Testament, de evangelisten en de vier kerkvaders van de Latijnse Kerk voor.
De beeldhouwer Jean-Baptiste Delponte herbouwde het hoofdaltaarstuk in 1813 met de elementen van het oorspronkelijke altaarstuk van Jacques Clérant die aan de verwoestingen tijdens de Revolutie waren ontsnapt, en volgens diens schetsen. In het midden wordt het schilderij van de Geboorte van de Maagd, geschilderd door Jean-Pierre Tosi in 1803, omlijst door gedraaide zuilen versierd met wijnranken en rozenstruiken, en aan weerszijden door de heiligen Petrus en Paulus.
Op de tweede verdieping staan de heiligen Grat en Roch in de schijnwerpers, die vaak worden aangeroepen voor de bescherming van de oogsten (de eerste) en tegen de pest (de tweede), vergezeld door de heiligen Jakobus en Franciscus van Sales.
De preekstoel, gebeeldhouwd door Jean-François Bernard in 1705, evenals de koorstoelen, vervaardigd door Pierre Chanu in 1728, waarschijnlijk nuttig geacht om de menigte toe te spreken en als rustplaats voor de revolutionaire bestuurders, zijn in 1794 behouden gebleven, in tegenstelling tot de altaarstukken: de zes die u in de zijbeuken aantreft, zijn 19e-eeuwse restauraties in neoklassieke stijl.